Masada kahve var ama asıl iş kahveyi içmek değil. Kişi kahveyle birlikte “bir duruş” sergiliyor. Kıyafet, oturuş biçimi, bakışlar, hatta telefonu nasıl tuttuğu… hepsi bir araya gelince “Ben de bu mekâna, bu gruba, bu statüye aitim” mesajını vermeye çalışıyor. Ama beden dili ve genel hava o kadar zorlanmış ki, tam tersine “Ben aslında buraya ait değilim, sadece ait görünmeye çalışıyorum” diye bağırıyor. Kahve neredeyse onları içiyor; onlar kahveyi değil.
Bu, Bourdieu’nun “ayırt edici beğeni” dediği şeyin en çıplak hali. İnsanlar sadece “iyi kahve” içmiyor; o kahveyle birlikte bir kültürel sermaye, bir aidiyet, bir “hava” satın almaya çalışıyor. Ve bazıları bunu o kadar abartıyor ki, performansın kendisi görünür hale geliyor.
Sahte aidiyet, doğal olmaya çalışırken en çok kendini ele veriyor.
Burada ilginç olan şu: Gerçekten o kültüre içselleşmiş insanlar genellikle bu kadar “çaba” göstermiyor. Kahve sadece kahve oluyor. Performans yapanlar ise hâlâ “dışarıdan” bakıyor, hâlâ kabul edilmeye çalışıyor. Bu yüzden de o “Ben de sizdenim” duruşu o kadar belirgin ve biraz acıklı duruyor.
Kahve artık sadece bir içecek değil, bir sahne dekoru. Ve bazıları o sahnede rol keserken, rolün kendisi fazla belli oluyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Güzel Sözler - Özlü Sözler - Anlamlı Sözler - Deneme Yazıları Makale