Öfkenin en tehlikeli türü

“Öfkenin en tehlikeli türü, iyi kalpli birinin içinde birikenidir.”Neden bu kadar tehlikeli kabul edildiğini adım adım açıklayayım, çünkü arkasında hem psikolojik hem de insani bir gerçeklik yatıyor:

1. İyi kalpli insanlar öfkeyi hemen dışa vurmaz
   Empati yüksek, anlayışlı, affedici, barışçıl ve “kavgadan kaçınan” bir yapıları vardır. Başkalarını kırmamak, ilişkiyi bozmamak, ortamı germemek için öfkelerini yutarlar. “Boş ver, geçer” derler, susarlar, gülümserler, affederler… Yıllarca.
2. Bastırılan öfke birikir, yoğunlaşır ve basınç oluşturur

Zulmün o ağır, sessiz ve sinsi yüzü

1. Zulmün en derin yarası, yapılana değil, görülene rağmen “görmedim” diye fısıldayan dudaklardadır.
2. Tanıklık bir aynadır: Zulme bakıp gözlerini kaçıran, kendi yüzünü sonsuza dek kaybeder.
3. Zulüm sadece yapanın değil, susanların da eseridir; çünkü sessizlik, zulmün en sadık ortağıdır.
4. En zalim eller, başkalarının kanıyla lekelenenler değil; zulme tanık olup ellerini cebine

Ağlamayan toprak

1. Gözyaşı dökülmeyen çağda tohumlar bile sahteleşiyor; filizleniyorlar ama kökleri plastik, meyveleri hologram.

1. Acı artık paylaşılmıyor, stoklanıyor: Herkesin telefonunda bir klasör dolusu başkalarının kederi var, ama hiçbiri kendi yüreğine taşımıyor.
2. Kalpler meşin kılıflı değil artık; silikon kılıflı. Esnemiyor, sadece şarj oluyor ve

Düz düşünme

Kalıplaşmış, düz, ezberci fikirler artık sadece konfor alanı yaratıyor; gerçek bir mesafe kat ettirmiyor, hele hele dönüştürmüyor. Hep aynı şablonları tekrarlayıp durdukça, sanki ilerliyormuş gibi yapıyor ama aslında aynı çukurda dönüp duruyoruz. "Anlama süresi çoktan doldu" : bu gerçeği görmek için daha fazla zamana ihtiyacımız yok, aksine o süreyi çoktan harcadık ve hâlâ aynı döngüdeyiz.

Çocukların Gizli Kulübesi

Üç kardeş, çocukken babalarının eski av kulübesini "gizli üs" yapmışlar. Her kış tatilinde kaçar, sobayı yakar, hayali maceralar yaşarlarmış. Büyüyünce yolları ayrılmış – biri şehirde iş, biri yurtdışı, biri evlenmiş. Yıllar sonra, babaları vefat edince vasiyetinde "Kulübeye gidin, bir kış geçirin" yazıyormuş. Üçü de gitmiş, başta sessiz sessiz oturmuşlar. Sonra biri "Hatırlıyor musunuz, burada hayalet avı oynardık" demiş. Gülümsemişler, sobayı yakmışlar, eski oyunları oynamışlar. Gece boyunca çocukluk anılarını anlatmışlar, ağlamışlar, gülmüşler. Sabah ayrılırken "Her yıl gelelim mi?" demişler. "Evet, babamızın hediyesi bu." O kulübe artık kardeşlerin buluşma yeri olmuş – kar yağdıkça, çocuklukları geri dönüyormuş.

Güzel Sözler - Özlü Sözler - Anlamlı Sözler - Deneme Yazıları Makale

Karın İçindeki Mektup

Bir kadın, her yıl aynı kulübeye yalnız gelirmiş. Kimse bilmezmiş nedenini. Bir kış, fırtına çok şiddetliymiş, yollar kapanmış. Kadın sobanın başına oturmuş, eski bir kutu açmış – içinde yılların mektupları varmış. Her mektup, bir önceki kış yazılmış: "Sevgilim, buradayım yine. Kar yağıyor, sen yoksun ama ateş yanıyor." Mektuplar giderek kısalmış, sonuncusu yarım kalmış: "Belki bu yıl..." Kadın o gece ağlamış, mektubu tamamlamış: "Bu yıl sensiz geldim, ama seni burada hissettim. Artık bırakıyorum seni gitsin, ben de yaşayayım." Sabah kar dinmiş, kadın kulübeden çıkmış, mektupları sobaya atmış. Duman göğe yükselirken gülümsemiş: "Teşekkürler, kulübe. Artık özgürüm." O yıldan sonra kadın başka yerlere gitmiş, ama kulübenin penceresinden bakanlar, bazen sobanın yanında bir gölge görür gibi olurmuş – veda eden bir gölge.

Güzel Sözler - Özlü Sözler - Anlamlı Sözler - Deneme Yazıları Makale

Güzel Anılar, Çirkin İnsanlarla Birikmez

Hayat, topladığımız anılardan ibarettir. Bazıları hafif bir esinti gibi gelir geçer, bazıları ise içimize kök salar; yıllarca taşıdığımız, soğuk bir kış gecesinde bile ısıtabilecek kadar sıcak izler bırakır. Ancak bu izlerin niteliği, onları bırakan ellerin niteliğine bağlıdır. Güzel anılar, çirkin insanlarla birikmez. Bu, romantik bir temenni değil; acı bir gözlemdir.

“Çirkin insan” derken fiziksel görünümü kastetmiyorum elbette. Çirkinlik burada ahlaki, duygusal ve ruhsal bir kategori. Başkalarının mutluluğunu kıskanan, empati yoksunu, sözünü söz bilmeyen, verdikten sonra alan, yanında olunduğunda insanı küçülten, güveni sistematik olarak aşındıran kişiler… İşte bunlar, ne kadar uzun süre yanımızda dururlarsa dursunlar,

Toz Taneleri Gibi, El Ele Uçmak

Hayat, toz taneleri gibi savrulduğumuz bir rüzgâr. Her birimiz, kendi yollarımızda, kendi telaşlarımızda, kendi yalnızlıklarımızda dağılıp gidiyoruz. Ama bazen, o savruluşun ortasında bir şey parlıyor: bir söz, bir fikir, bir güzellik. Tesadüfen çarpıyor gözümüze, bir an için içimizi ısıtıyor. “Ne güzel,” diyoruz, ama çoğu zaman orada bırakıyoruz. O anı fark etmekle yetiniyor, geçip gidiyoruz. Peki, ya o değeri bir adım yukarı taşımak bizim görevimizse? Ya toz taneleri gibi oraya buraya saçılsak da, el ele uçmak mümkünse?

Değerli bir şeyle karşılaşmak, bir hediye gibi. Bir sokak köşesinde rastladığımız bir çiçek, bir satırda saklı bir hakikat, bir başkasının hayali. Ama bu hediyeyi sadece görüp geçmek, bir vazoya koymadan solmasına izin vermek gibi. Oysa insan olmak, o çiçeği sulamak, o

Kimse bakmadığında kim oluyorsun?

…şimdi gerçekten yalnızım.
Telefon sessiz, kapı kapalı, ışıklar loş.
Kimse beni izlemiyor. Kimse bir şey beklemiyor.

O zaman neden hâlâ omuzlarım kaskatı, neden hâlâ yüzümde hafif bir “iyi insan” ifadesi var?Sanki hâlâ birileri bakıyormuş gibi davranıyorum.
Bu ne kadar alışkanlık olmuş meğer.
Ne kadar derine işlemiş.
Dur… nefes al.
Bırak şu omuzlar düşsün.
Kimse alkışlamayacak. Kimse ayıplamayacak.
Tamam mı? Tamam.Şimdi… şu an gerçekten ne hissediyorum?Biraz… huzursuzluk.
Evet, göğsün ortasında o bildik sıkışma.
Sanki bir şey itiraf etmek üzereymiş gibi.
Ama neyi?
Ne kadar zamandır bunu bastırıyorum ki?Kıskanıyorum bazen.
Çok da belli etmeden, çok da çirkin olmadan, ama… kıskanıyorum işte.

Kibir, aslında bir tür iç çaresizliğin dışa vurumu

Benliğine söz geçiremeyen, içindeki fırtınaları dizginleyemeyen insan, en çok kibirle kamufle eder o acziyetini. Çünkü kendi iradesi zayıfsa, kontrolü dışarıda arar: Başkalarını manipüle etmek, yönlendirmek, küçümsemek, suçlamak… En kolay yol budur.

Kendi dürtülerine, öfkesine, korkusuna, arzusuna "dur" diyemeyen biri, başkalarına "sen şöylesin, böylesin" diye hüküm giydirerek kendini yüceltir. Güçsüzlüğünü itiraf etmek yerine, başkalarının iradesini esir almaya çalışır.Kibir, aslında bir tür iç çaresizliğin dışa vurumu:

• "Ben kendime hâkim olamıyorum, o yüzden senin hayatını da ben belirleyeyim."
• "Kendi hatalarımı göremiyorum, o yüzden seninkini büyüteyim."

Gerçek irade sahibi insan mütevazı olur. Çünkü bilir ki en zor savaş, insanın kendiyle olanıdır.