Bernard Stiegler' e göre kötümserlik ve iyimserlik

Hiçbir şey olmuyormuş gibi yaşamaya devam etmek için deli olmalıyız. …

 Kötümser, olumsuz kaderciliğini hiçbir şey yapmamak için bir bahane olarak kullanır: her şey zaten olup bitti – her şey için çok geç. İyimserlik de hiçbir şey yapmaz, çünkü nihayetinde olan hiçbir şeyin tamamen sıradan olmaktan başka bir şey olmadığını varsayar. … 

Hem kötümserlik hem de iyimserlik, apaçık olanı, yani ne kötümser ne de iyimser olmama, cesur olma zorunluluğunu reddeder. 

B. Stiegler

Bernard Stiegler’in bu düşüncesi, temelde eylemsizliğin iki klasik kılıfını eleştirir: kötümserlik ve iyimserlik.Kötümser, “zaten her şey bitti, artık çok geç” diyerek sorumluluğu üzerinden atar. Kaderciliği bir mazeret olarak kullanır; hiçbir şey yapmamayı meşrulaştırır.

İyimser ise tam tersi yönden aynı sonucu üretir: “Olup biten her şey normal, sıradan, katastrofik değil” varsayımıyla durumu ciddiye almaz ve yine harekete geçmez.Her iki tutum da aslında aynı şeyi yapar: gerçeğin dayattığı zorunluluğu reddeder. Bu zorunluluk, ne umutsuzluğa kapılmak ne de her şeyi hafife almak, aksine cesur olmaktır. Yani olan biteni olduğu gibi görmek, onun ağırlığını taşımak ve buna rağmen eylemek.Stiegler’e göre “hiçbir şey olmuyormuş gibi” yaşamaya devam etmek, gerçekliğe karşı bir tür deliliktir. Çünkü gerçeklik, özellikle teknolojik, ekolojik ve toplumsal krizler çağında, sessizce ve sıradan bir şekilde devam eden bir şey değildir. Bu gerçekliği inkâr etmek ya da abartılı bir umutsuzlukla felç olmak, ikisi de aynı kaçış biçimleridir.

Özetle düşünce şudur:
Gerçeklik karşısında hem kötümser hem iyimser olmak, eylemsizliğin iki farklı yüzüdür. Asıl gereken, ikisinin de ötesine geçip, korkuya ya da umursamazlığa kapılmadan, cesaretle konum almaktır.

Güzel Sözler - Özlü Sözler - Anlamlı Sözler - Deneme Yazıları Makale