.jfif)
Bir kadın, her yıl aynı kulübeye yalnız gelirmiş. Kimse bilmezmiş nedenini. Bir kış, fırtına çok şiddetliymiş, yollar kapanmış. Kadın sobanın başına oturmuş, eski bir kutu açmış – içinde yılların mektupları varmış. Her mektup, bir önceki kış yazılmış: "Sevgilim, buradayım yine. Kar yağıyor, sen yoksun ama ateş yanıyor." Mektuplar giderek kısalmış, sonuncusu yarım kalmış: "Belki bu yıl..." Kadın o gece ağlamış, mektubu tamamlamış: "Bu yıl sensiz geldim, ama seni burada hissettim. Artık bırakıyorum seni gitsin, ben de yaşayayım." Sabah kar dinmiş, kadın kulübeden çıkmış, mektupları sobaya atmış. Duman göğe yükselirken gülümsemiş: "Teşekkürler, kulübe. Artık özgürüm." O yıldan sonra kadın başka yerlere gitmiş, ama kulübenin penceresinden bakanlar, bazen sobanın yanında bir gölge görür gibi olurmuş – veda eden bir gölge.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Güzel Sözler - Özlü Sözler - Anlamlı Sözler - Deneme Yazıları Makale