5 Mayıs 2011 Perşembe

Tüm insanlık, kendi sevgi öykülerimizi yazıp, oynayabiliriz

Neden sevilmek isteriz?


Severiz… Nedenleri vardır belki ama biz düşünmeden, içimizden gelen bir istekle severiz. Kalp seçmiştir ve sevgili karşımızdadır. Çeşitli sevgi deneyimleriyle, kendimize aslında sevmeyi öğretiriz. Onda, bizi tamamlayan yansımalar gördüğümüz için, bütünlendiğimiz için, bir yanımızla örtüştüğü için oluşmuş olabilir mi aramızdaki sevgi?

Sevgi hakkında çok şey düşünülüp, yazılsa da, nedenli mi, nedensiz de sevilir mi, koşullu, koşulsuz sevgi konuşulmaya devam edecektir her daim…
Tüm koşullara, koşulsuzluklara rağmen sevmek, bir insanla, bir hayvanla sevgimizi yaşamak dünyada yaşanabilecek en güzel, en muhteşem, en eşsiz, en mucizevi oluş halidir…
Nietzsche'nin, sevgilisi Lou Salome' ye adadığı şiirde de yazdığı; “sevilmek istiyorsak, sevmeyi bilmeliyiz!”sözüne ne dersiniz?
İnsan doğduğunda sevme ve sevilme kapasitesi ile dolu olarak yaşama gelir. Bu kendiliğindendir, doğamız gereği bizler sevgiyiz. Sevmeyi ve sevilmeyi bilerek doğarız. Ve sonra, anne-baba, çevre ve toplum insanı bir robota dönüştürür. İnsan çeşitli sebeplerle öyley-miş gibi yaşamaya başlar. Özündeki sevgiyi unutur, kendini yaşam oyununun tuzakları içinde kaybeder…
Bir çocuğa saygı duymak çoğu kişinin aklına gelmez. Onun birey olduğu göz ardı edilerek, kendi olması, yaşama saf sevgiyle yeşermesi engellenir. Güya daha iyi bir insan olması için, yine en yakınları tarafından saygısızca davranışlara maruz kalır. Sessiz kalmalı, uslu olmalı, çok soru sormamalı, yaramazlık yapmamalı, anne-babaya ayak bağı olup, onları oyalamamalıdırlar. Çünkü onların her zaman çok işleri vardır. Çocuk da büyüyecek ve kendi çocuklarına aynını yapacaktır.
Çocuk büyür, sever, evlenir. Oysa sevgiyi henüz gerçek manada yaşamak değildir bu. Daha çok bir oyundur. Sevgi oyunu, hükmetme, kıskançlık, sahip olma, her türlü engelleme, sevgi kelimesi ardında boy göstermeye devam eder.
Oysa iki seven insan arasında aşk çiçek açsa, her gün nadide bir çiçek gibi sulansa, sevginin, şefkatin şifasıyla kuvvetlense… Ve doğacak çocuklar, nesiller, bu defa sevgi bilincine uyansa…
Sevgi, sadece sevgiyle büyür. Sevgi titreşimin olduğu bir evde büyüyen çocuklar, sevgi varlığı olarak yaşama akarlar. Ve bu çocuklar aşkla olan bağlarını biliyorlardır. Sahiplenici, boğucu sevgi değil, özgürleştirici bir sevgiyi yaşarlar sevdikleriyle.
Sevilmek istiyorsak, sevmeyi öğrenebiliriz. Sevilmek için, önce kendimizi tanıyıp, keşfederek, kabullenerek sevmeyi öğrenebiliriz. Kendimizi tanıyıp, sevdikçe, sevgi varlığı haline geliriz. Seven bir kalp, her zaman sevilmeyi, sevgiyi kendine çekecektir.
Sevmeye ve sevilmeye teslim olarak yaşamanın mutluluğunu yaşayabilmek çok da zor değil. Sadece seçmek ve istemek ilk adımdır… Tüm insanlık, kendi sevgi öykülerimizi yazıp, oynayabiliriz.
Öyleyse neden kendimizi erteliyoruz?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Güzel Sözler - Özlü Sözler - Anlamlı Sözler - Deneme Yazıları Makale